Het was de bedoeling tijdens het lezen deze blog bij te houden; om per boek een recensie te schrijven en mijn overwegingen te delen. Echter, niets moeilijker dan openbaar een boek recenseren. Of ik het nu een goed of een slecht boek vindt, dat blijft persoonlijk. En om een slechte (of zelfs middelmatige) recensie te schrijven staat mij dan zo tegen dat ik het gewoon niet doe.
Ineens is het dan al 9 oktober, de laatste dag dat ik als kernjurylid kan stemmen. De boeken zijn gelezen, de recensies zitten in mijn hoofd, maar ik blijf twijfelen tussen twee titels.
Toen ik met het lezen van de zes boeken begon vroeg ik me af hoe ik ze moest beoordelen. De verhalen zijn zo verschillend, hoe vergelijk je dat? Hoe geef je ieder boek een eerlijke kans? Uiteindelijk heb ik besloten voor het boek te gaan waar ik het meest mee heb. Het gaat om een publieksprijs en dus om het boek dat ik met het meeste plezier heb gelezen.
Dit zijn de namen (Tommy Wieringa)
Dit boek had ik al grotendeels gelezen toen de nominaties bekend werden gemaakt en heb ik in de daarop volgende dagen uitgelezen.
Een goed boek. Heel mooi geschreven. In vergelijking met Caesarion en vooral Joe Speedboot vond ik die laatste echter leuker. Bij dit boek lagen voor mij de thema's er wel heel dik bovenop. Niettemin heb ik het wel snel en met plezier uitgelezen.
Gijp (Michel van Egmond)
Dit boek is een jaar uit het leven van René van der Gijp, niet meer niet minder. Het knappe er aan is dat je in iedere zin Van der Gijp hoort praten. Dat maakt het ook meteen makkelijk te lezen. Ik begrijp dat dit boek een groot (niet)lezerspubliek aanspreekt. Ook ik had er geen hekel aan om het te lezen, hoewel ik het soms wel erg veel van hetzelfde vond en het wat lang duurde voor het verhaal de omslag maakte naar de burn-out.
Een prima boek over een bijzondere man.
Aan niemand vertellen (Simone van der Vlugt)
Hoewel ik ieder jeugdboek van deze auteur heb gelezen was ik nog nooit toe gekomen aan haar huidige werk. Sowieso ben ik niet echt een thrillerlezer. Buiten wat Agatha Christies in het verleden en een tweejaarlijkse Grisham lees ik vrijwel nooit iets in dit genre.
Des te benieuwder was ik naar mijn eerste oorspronkelijk Nederlandstalige thriller. Het viel een beetje tegen. Op zich is het een prima boek, dat makkelijk weg leest en waar je niet al te diep over na hoeft te denken. Voor mij ontbrak echter wel de spanning. Het plot was redelijk voorspelbaar, de hoofdpersoon cliché en de dialogen leken soms wel rechtstreeks afkomstig uit een crime serie op televisie.
De vergelding (Jan Brokken)
Dit boek vond ik erg goed. Ik hou van geschiedenis en al helemaal als dat in verhaalvorm wordt gepresenteerd. Dit boek vormt een mooie mengeling van onderzoek en eigen invulling, waardoor een beeld ontstaat van hoe het voor het dorp Rhoon geweest kan zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel ik eigenlijk een hekel heb aan de voorliefde van Nederlanders voor de Tweede Wereldoorlog vond ik dit boek wel heel interessant. Het verhaal werd genuanceerd verteld, zonder te veel zwart wit beelden en de arrogantie die vaak met Nederlanders en dit onderwerp gepaard gaat.
Een mooi en indrukwekkend boek. Goed geschreven. Een aanrader.
De voedselzandloper (Kris Verburgh)
Dit boek was een lastige. Ik hou namelijk niet van informatieve boeken en al helemaal niet van rekening houden met wat ik eet of lezen over wat ik niet zou moeten eten. Dat wat je niet mag is sowieso lekkerder dan dat wat gezond is. En laten we eerlijk zijn, we snappen toch allemaal wel dat een zak chips slecht voor je is? Wil je afvallen? Eet dan drie normale maaltijden per dag, drink genoeg water en snoep niet te veel.
Volg je een boek over een gezonde manier van eten, dan volg je uiteindelijk een dieet. Als je de tips opvolgt krijg je gewoon minder calorieën binnen en ja, dat helpt als je af wil vallen.
Het boek was op zich best goed geschreven en de gezonde levensstijl prima verpakt, maar voor mij is en blijft het een dieetboek en dat kan ik niet voor mijn plezier lezen, om nog maar te zwijgen over alle mitsen en maren die je tegen de beschreven regels in kunt brengen.
Reizen zonder John (Geert Mak)
Boeken als De eeuw van mijn vader en In Europa heb ik met veel plezier gelezen en staan in mijn lijst van favoriete boeken. Reizen zonder John is een nieuw verhaal in dezelfde trant. Dit keer staat Amerika centraal. Een land van tegenstellingen en dromen.
Hoewel ik Europa interessanter vindt dan Amerika vond ik dit wel een fijn boek om te lezen.
Dus welk boek krijgt mijn stem? Het is Reizen zonder John geworden. Ik heb getwijfeld tussen dit boek en De vergelding en het is deze geworden. Waarom? Omdat ik hou van de schrijfstijl en analyses van Geert Mak, maar De Vergelding vond ik ook heel erg mooi om te lezen en is een hele goede tweede. Beide boeken steken voor mij met kop en schouders boven de andere vier uit.
Nu zien of Mak de prijs voor de derde keer in de wacht kan slepen...
Ineens is het dan al 9 oktober, de laatste dag dat ik als kernjurylid kan stemmen. De boeken zijn gelezen, de recensies zitten in mijn hoofd, maar ik blijf twijfelen tussen twee titels.
Toen ik met het lezen van de zes boeken begon vroeg ik me af hoe ik ze moest beoordelen. De verhalen zijn zo verschillend, hoe vergelijk je dat? Hoe geef je ieder boek een eerlijke kans? Uiteindelijk heb ik besloten voor het boek te gaan waar ik het meest mee heb. Het gaat om een publieksprijs en dus om het boek dat ik met het meeste plezier heb gelezen.
Dit zijn de namen (Tommy Wieringa)
Dit boek had ik al grotendeels gelezen toen de nominaties bekend werden gemaakt en heb ik in de daarop volgende dagen uitgelezen.
Een goed boek. Heel mooi geschreven. In vergelijking met Caesarion en vooral Joe Speedboot vond ik die laatste echter leuker. Bij dit boek lagen voor mij de thema's er wel heel dik bovenop. Niettemin heb ik het wel snel en met plezier uitgelezen.
Gijp (Michel van Egmond)
Dit boek is een jaar uit het leven van René van der Gijp, niet meer niet minder. Het knappe er aan is dat je in iedere zin Van der Gijp hoort praten. Dat maakt het ook meteen makkelijk te lezen. Ik begrijp dat dit boek een groot (niet)lezerspubliek aanspreekt. Ook ik had er geen hekel aan om het te lezen, hoewel ik het soms wel erg veel van hetzelfde vond en het wat lang duurde voor het verhaal de omslag maakte naar de burn-out.
Een prima boek over een bijzondere man.
Aan niemand vertellen (Simone van der Vlugt)
Hoewel ik ieder jeugdboek van deze auteur heb gelezen was ik nog nooit toe gekomen aan haar huidige werk. Sowieso ben ik niet echt een thrillerlezer. Buiten wat Agatha Christies in het verleden en een tweejaarlijkse Grisham lees ik vrijwel nooit iets in dit genre.
Des te benieuwder was ik naar mijn eerste oorspronkelijk Nederlandstalige thriller. Het viel een beetje tegen. Op zich is het een prima boek, dat makkelijk weg leest en waar je niet al te diep over na hoeft te denken. Voor mij ontbrak echter wel de spanning. Het plot was redelijk voorspelbaar, de hoofdpersoon cliché en de dialogen leken soms wel rechtstreeks afkomstig uit een crime serie op televisie.
De vergelding (Jan Brokken)
Dit boek vond ik erg goed. Ik hou van geschiedenis en al helemaal als dat in verhaalvorm wordt gepresenteerd. Dit boek vormt een mooie mengeling van onderzoek en eigen invulling, waardoor een beeld ontstaat van hoe het voor het dorp Rhoon geweest kan zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel ik eigenlijk een hekel heb aan de voorliefde van Nederlanders voor de Tweede Wereldoorlog vond ik dit boek wel heel interessant. Het verhaal werd genuanceerd verteld, zonder te veel zwart wit beelden en de arrogantie die vaak met Nederlanders en dit onderwerp gepaard gaat.
Een mooi en indrukwekkend boek. Goed geschreven. Een aanrader.
De voedselzandloper (Kris Verburgh)
Dit boek was een lastige. Ik hou namelijk niet van informatieve boeken en al helemaal niet van rekening houden met wat ik eet of lezen over wat ik niet zou moeten eten. Dat wat je niet mag is sowieso lekkerder dan dat wat gezond is. En laten we eerlijk zijn, we snappen toch allemaal wel dat een zak chips slecht voor je is? Wil je afvallen? Eet dan drie normale maaltijden per dag, drink genoeg water en snoep niet te veel.
Volg je een boek over een gezonde manier van eten, dan volg je uiteindelijk een dieet. Als je de tips opvolgt krijg je gewoon minder calorieën binnen en ja, dat helpt als je af wil vallen.
Het boek was op zich best goed geschreven en de gezonde levensstijl prima verpakt, maar voor mij is en blijft het een dieetboek en dat kan ik niet voor mijn plezier lezen, om nog maar te zwijgen over alle mitsen en maren die je tegen de beschreven regels in kunt brengen.
Boeken als De eeuw van mijn vader en In Europa heb ik met veel plezier gelezen en staan in mijn lijst van favoriete boeken. Reizen zonder John is een nieuw verhaal in dezelfde trant. Dit keer staat Amerika centraal. Een land van tegenstellingen en dromen.
Hoewel ik Europa interessanter vindt dan Amerika vond ik dit wel een fijn boek om te lezen.
Dus welk boek krijgt mijn stem? Het is Reizen zonder John geworden. Ik heb getwijfeld tussen dit boek en De vergelding en het is deze geworden. Waarom? Omdat ik hou van de schrijfstijl en analyses van Geert Mak, maar De Vergelding vond ik ook heel erg mooi om te lezen en is een hele goede tweede. Beide boeken steken voor mij met kop en schouders boven de andere vier uit.
Nu zien of Mak de prijs voor de derde keer in de wacht kan slepen...
